autyzmJest to najcięższe zaburzenie neurorozwojowe. Na szczęście wczesne rozpoznanie daje szansę na poprawę życia. Nawet lekki stopień przynosi osobie dotkniętej autyzmem bardzo poważne problemy społecznościowe i życiowe.

Gdy już choroba zostanie wykryta to można złagodzić i to tylko w określonym stopniu jej skutki. Zastanówmy się, zatem jak rozpoznać pierwsze objawy autyzmu. Pojawiają się one w drugim półroczu życia dziecka. Pierwszy z nich to brak kontaktu wzrokowego z otoczeniem. Drugi to zaburzone reakcje słuchowe lub ich całkowity brak. Tu przydatna jest reakcja na wołanie po imieniu. Oczywiście przyczyny mogą też być inne, czyli zaburzenia słuchu i widzenia. Wiele osób zastanawia się czy spowolnienie rozwoju psychoruchowego może być objawem autyzmu, otóż nie. Choć u dzieci chorych możliwość wystąpienie tego stanu jest wysoka. Jeśli dziecko rozwija się wolniej to po prostu powinno być szczególnie monitorowane. Nie zawsze uda nam się dostrzec nieprawidłowości w rozwoju ruchowym. U dzieci w pierwszym roku życia mogą one dotyczyć zazwyczaj bodźców równowagi. W takiej sytuacji osiągamy umiejętność pełzania, raczkowania, siadania, stawania itd. Rehabilitacja rozpoczęta w miarę wcześnie pozwala zredukować różnorodne skutki uszkodzeń układu nerwowego oraz jego zaburzeń funkcjonalnych. Dziecko odbiera poszczególny element, jako całość jest to tak zwana centralna koherencja. Widzimy ludzką twarz ze wszystkimi szczegółami. Wiemy, że to jest twarz, natomiast dziecko chore nie widzi całości tylko każdy szczegół w rozbiciu. Widzą jedno oko, nos, ucho itd. Po prostu wszystkie te informacje Ne są łączone w mózgu w całość. Dlatego spora ilość dzieci z głębokim autyzmem może nie poznawać osób szczególnie z dużej odległości. Przyczyny zaburzeń tych nie zostały dotychczas ustalone. Jeśli chodzi o zaburzenia w kontaktach społecznościowych to wynikają one najprawdopodobniej z zaburzenia lub opóźnienia rozwoju funkcji neurofizjologicznych. Skutkiem tego są jakościowe zaburzenia w kontaktach społecznych.