Niedrożność aortalno-biodrowaŹródłem zatorów są zmiany miażdżycowe, dotyczące dużych tętnic z przyścienną zakrzepicą, które zwężają światło tętnic ale nie doprowadzają do ich całkowitego zamknięcia.

Materiał zatorowy składa się z części skrzepliny, kryształów cholesterolu lub zagregowanych płytek. Klinicznie charakterystyczne jest występowanie w niedrożności aortalno-biodrowej i udowo-podkolanowej ostrego ale często przemijającego niedokrwienia stopy, a najczęściej poszczególnych palców. Objawy te mają charakter nawrotowy, może dojść do wystąpienia zgorzeli palców. Tętno jest wtedy dobrze wyczuwalne na obwodzie, tzn. na tętnicy piszczelowej tylnej i grzbietowej stopy. Niedrożność adowo-podkolanowa<br />Jest to najczęstsza lokalizacja miażdżycy zarostowej tętnic, występująca w ponad 60% wszystkich przypadków, zwykle u chorych powyżej 50 roku życia. Większość chorych stanowią mężczyźni. Niedrożność udowo-podkolar nowa początkowo zazwyczaj jest jednostronna, jednak u 75% chorych po kilku latach powstaje niedrożność obustronna. W 60-75% niedrożność udowo-podkolanowa powstaje początkowo w obwodowym odcinku tętnicy udowej powierzchownej, na końcu kanału przywodzicieli (kanał Huntera), gdzie ścięgno mięśnia przywodziciela wielkiego ściśle przylega do tętnicy. W następnym okresie niedrożność ta narasta dośrodkowo, zajmując dalszy odcinek tętnicy udowej powierzchownej aż do miejsca odejścia tętnicy głębokiej uda. Tętnica głęboka uda przez długi czas jest drożna i pełni szczególną rolę w ukrwieniu kończyny. Od niej w niedrożności tętnicy udowej powierzchownej biegnie krążenie oboczne. W okresie wytworzenia się tego typu krążenia obocznego prawie do reguły należy tendencja do poprawy, wyrażająca się wydłużeniem dystansu chromania przestankowego. Chorzy ci mogą mieć przez kilka lat tylko objawy chromania przestankowego dotyczącego łydki o dystansie 400-500 m. Taki długotrwały przebieg choroby obserwuje się w tym typie niedrożności jednak tylko w 30% przypadków. W pozostałych przypadkach następuje szybka progresja procesu chorobowego z ciężkimi objawami niedokrwienia kończyny i zgorzelą. Dochodzi do narastania niedrożności tętnicy udowej powierzchownej odśrodkowo (w dół), rzadko jednak do zupełnego zamknięcia tętnicy podkolanowej, z wyjątkiem jej górnej części: Odcinkowa drożność tętnicy podkolanowej utrzymuje się długo, wcześniej ulegają zamknięciu początkowe odcinki tętnicy piszczelowej przedniej i tylnej. Bóle spoczynkowe i martwica powstają wówczas, gdy niedrożna jest cała tętnica udowa powierzchowna i część podkolanowej z jednoczesnym zwężeniem lub niedrożnością przynajmniej dwóch tętnic podudzi lub przy dołączeniu się niedrożności tętnicy głębokiej uda, co uniemożliwia rozwój krążenia obocznego albo zamyka istniejące. Klinicznie, w tym typie niedrożności, poza bólami wysiłkowymi a następnie spoczynkowymi, dotyczącymi zwykle łydki, rzadziej stopy, stwierdza się również zanil mięśniowe, brak tętna na tętnicy grzbietowej stopy i piszczełowej tylnej, przy wyczuwalnym tętnie w pachwinie, tj. na tętnicy udowej wspólnej. W 1 /3 przypadków słyszy się szmer skurczowy w okolicy tuż poniżej niedrożności. Stosunkowo rzadko (mniej niż 10% przypadków) mamy do czynienia z niedrożnością tętnicy udowej wspólnej. Występują jednak wtedy ciężkie objawy niedokrwienia z chromaniem dotyczącym zarówno uda, jak i podudzia z silnymi następnie bólami spoczynkowymi i zgorzelą. Niedrożność tę łatwo zlokalizować klinicznie, bez wykonywania arteriografii, gdyż krótki odcinek niedrożnej tętnicy udowej wspólnej może być wyczuwalny w badaniu palpacyjnym (twardy, bolesny) ponad więzadłem pachwinowym, powyżej którego zwykle dobrze jest wyczuwalne tętno tętnicy biodrowej zewnętrznej. Dobre są w tych przypadkach wyniki leczenia chirurgicznego. Subiektywne dolegliwości chorego o typie chromania przestankowe lokalizują się zwykle na szerokość 2 dłoni poniżej miejsca zamknięcia tętnicy.